Mój Dobry Boże

A ja pytam Ciebie

Serdecznej Pamięci

Mamy Wandy Toczek

Anny Zalewskiej

Pytam jeszcze dziś

Gdy to wszystko

Jeszcze takie

Trudne do uwierzenia

Gdy to wszystko

Jeszcze takie

Bardzo bardzo świeże

Czy te 97 lat

Dla Mojej Mamy

To tak strasznie dużo

Bo ja jednak twierdzę

Że to strasznie mało

Bo tak naprawdę

To sama nie wiem

Kiedy to wszystko

Tak szybko

Jakże szybko minęło

Zawsze tu przecież

Z mojego Gdańska

Leciałam tu szybciej

Niż na skrzydłach

Tak mnie tu zawsze

Wszystko samo niosło

Że nawet ta droga

Kilkaset kilometrów

Nigdy nie była

Ani długą

Ani uciążliwą drogą

Bo wiadomo

Że tu na Podlasiu

Jest Moja zawsze

Jakże kochana

Moja Mama

Trzy lata Mój Dobry

Mój Dobry Panie Boże

Brakuje do stu lat

A gdyby jednak

Jeszcze te trzy lata były

To mogłabym powiedzieć

I dzieciom i wnukom

I Wszystkim dokoła

Moja Mama 

Ma tyle lat

Co nasza Kochana

Niepodległa Polska

Ale Mój Dobry Boże

Zawezwałeś już 

Do Siebie

Tego naszego niezawodnego

Niezawodnego Prymusa

Widocznie już sam

I niecierpliwiąc się

I jakże czekając

Kiedy ten Nasz Kochany Prymus

Już wreszcie tak naprawdę

Tak na stałe

Już u Ciebie będzie

W Twoim Ojcowskim

Wiecznym Domu

Za spełnianie Wszystkich

Twoich zadań

I spełnienie misji

I Matki

I Żony

I Babci

I Prababci

I Pra Pra Pra

Aby odebrać tę wieczną nagrodę

Wiecznego Żywota

Wprost od Ciebie

Czcigodny Boże Ojcze

Wprost od Ciebie

W samym Twoim Niebie

Tuż przed obchodami

100 lat Niepodległości Polski

Gdy wszędzie przez cały Kraj

Gotowe są już

Marsze Niepodległości

A Twój Marsz

Kochana Mamo

Jakże długi

Jakże serdeczny

Jakże uczciwy

Od wczesnego świtu

Do późnego zmierzchu

dzień w dzień

Przez 97 lat

Niech dalej

W sercu każdego z nas

Niech dalej ku Twojej Pamięci

Póki starczy żywota każdemu z nas

Niechaj dalej 

I dalej i dalej

Niech szczęśliwie biegnie

I tyle tu dróg zostaje za Tobą

A każda jakże serdecznie

Ciebie wspomina

Że choćby wspomnę

Droga na Zalesie

Na Wyszonki Kościelne

Do Sanktuarium 

W Hodyszewie

Dokąd jeszcze jako Dziewczynka

Pielgrzymowałaś

Ze swoimi Rodzicami

I tu do Kościoła

Pod wezwaniem 

Św. Anny

W Dąbrówce Kościelnej

I jakże dobrze były Tobie znane

te drogi wiodące tam

Gdzie Ciechanowiec

Gdzie Piekuty Nowe

Gdzie Rutki

Gdzie Pietkowo

Gdzie Łapy

Gdzie Wysokie Mazowieckie

I gdzie Zambrów

I jakże wszędzie

Mamuś Kochana Mamuś

Było pełno Ciebie

A jechałaś tam ile razy

Z nami wszystkimi

To jest i z Ireną

I z Marią

I z Teresą

I ze mną z Wandą

I z Elżbietą

I z Anną

I z Lucjanem

I z Karolem

A jakież to były Wyprawy

I jakże szczere

I jakże piękne

I jakże serdeczne

Że dziś zachowuję

Tym bardziej dokładnie

Jako moje jakże drogie

Moje życiowe

Twoje najdroższe

Relikwie

Wszystkie z Tobą

Spędzone chwile

Jakże niezawodnie

Zawsze potrafiłaś

Unieś to wszystko

Dając przykład

Każdemu z nas

W to życie święte

Życie dostojne

Życie godne

Życie spełniane

Każdym dniem

W to życie

Semper Fidelis

Nasza Matko Polko

Jubilatko

W to Życie jakże piękne

Że tylko Tobie Panie Boże

Dziękować Nam Wszystkim

Nam Wszystkim

Którym dałaś nam

To Swoje Szczodre Życie

Że tylko Tobie dziękować

Nasz Czcigodny 

Boże Ojcze

Za taką Mamę

Twoją jakże piękną Modlitwą

Modlitwa Drogowskazem

Której uczyłaś nas

Jakże zawsze

Ojcze Nasz

Zdrowaś Maryjo

Wierzę w Boga

Ażeby zawsze

Boga w sercu

Miało każde z nas

W każdej chwili

Zawsze i na zawsze

Matuś Kochana Matuś

Niechajże wiodą Ciebie

Przed sam Boży Tron

Wszystkie radosne

Chory Anielskie

Odchodząc do Pana

Na zawezwanie Pana

Jednakże mocno

Mocno

Mocno

Pozostajesz 

W każdym z nas

I niech tak Zawsze 

I na zawsze

Niech tak Będzie

Amen

Stanisław Józef Zieliński

P.S.

Czcigodni i Wando i Zbyszku...W tym trudnym i zarazem jakże historycznie szczególnym Dniu i ja podążam myślami wraz z całym Gdańskim i Ogólnopolskim Związkiem Katolicko-Społecznym –

w imieniu całej Społeczności - Serdecznie współczując i podzielając i ów smutek, i 

 żal i jednocześnie pocieszając Każdego z Was iż Wasza Mama - Ś.P.  Ania  - już dzisiaj jest u Pana , radując się jakże upragnionym Żywotem Wiecznym, aczkolwiek i trudne i bolesne są takie rozstania – na zawsze, że aż trudne do zrozumienia, że naprawdę - na zawsze.

 

Ilustracje

Album Rodzinny 

Wandy i Zbigniewa Toczków 

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński